Delen
WhatsAppInstellingen
Lulu lag in bed, met haar lange vlecht op het kussen en het gele lintje er nog in. Door het open raam zong de nacht met krekels.
Opeens zag Lulu achter het glas een groen lichtje oplichten… nog een keer… en toen ging het uit.
Toen hoorde ze een heel zacht geluidje.
Lulu ging rechtop zitten en fluisterde: “Wie is daar?”
Ze sprong uit bed, sloop op haar tenen naar het raam en deed het heel, heel langzaam open.
Op de vensterbank stond een klein vuurvliegje, met doorzichtige vleugeltjes, twee dunne voelsprietjes en een staartje dat had moeten stralen… maar het was helemaal donker.
“Goedenavond,” zei het vuurvliegje met een trillend stemmetje. “Ik heet Nunu. Ik ben mijn lichtje kwijt!”
“Hoe dan?” vroeg Lulu.
“Ik weet het niet,” zei Nunu. “Ik was aan het spelen, toen werd mijn staartje zwakker, en toen ging het uit. En vannacht is het lampionnenfeest, als alle vuurvliegjes samen in de lucht dansen. Ik kan niet in het donker dansen!”
Lulu veegde een traantje van Nunu’s wang. “Niet verdrietig zijn,” zei ze. “We zoeken je lichtje samen.”
Lulu pakte haar zaklampje en ging op haar roze sloffen de tuin in. Ze drukte op het knopje.
Ze zocht onder de muntblaadjes: geen lichtje. Ze keek in een tulp: alleen een slapende bij. Ze keek in de gieter: alleen een glinsterende druppel.
Toen scheen de zaklamp op een langzame slak. De slak keek verbaasd op. “Nee maar! De maan is naar de tuin gekomen!”
Lulu lachte. “Ik ben de maan niet, ik ben Lulu. Heb jij een klein verdwaald lichtje gezien?”
De slak dacht heel, heel lang na. “Nee… maar uil Huhu ziet ’s nachts alles.”
Hoog in de notenboom zat een grote grijze uil, met ogen zo rond als schoteltjes.
“Goedenavond, kleintjes,” zei de uil. “Waarom zijn jullie nog wakker?”
Lulu vertelde het hele verhaal. De uil hield haar kop schuin naar rechts, toen naar links, en zei: “Het licht van een vuurvliegje raakt nooit echt kwijt, Nunu. Het verstopt zich vanbinnen als je verdrietig of bang bent.”
“En hoe krijg ik het er weer uit?” vroeg Nunu.
De uil sperde haar ogen wijd open. “Licht houdt van lachen. Lach met je hele hart, dan komt het terug.”
“Ik ga jou aan het lachen maken, Nunu!” zei Lulu.
Ze blies haar wangen bol als een ballon, stak haar tong uit en wiebelde met haar oren. Nunu glimlachte een beetje, en zijn staartje flitste één keer op… en ging weer uit.
Lulu pakte een veertje en kietelde zijn zes pootjes. Nunu giechelde kort, en zijn staartje flitste twee keer op… en ging weer uit.
Toen vertelde ze een mop over een kikker die sokken droeg. “Grappig…” zei Nunu, “een beetje.”
“Ik heb iets groters nodig!” dacht Lulu. En ze begon op en neer te springen als een kangoeroe, en haar vlecht wipte mee.
Bij de derde sprong vloog Lulu’s roze slof van haar voet, tolde door de lucht en landde… precies op de kop van uil Huhu!
De uil zat doodstil, met de slof op haar kop als een klein roze hoedje, en zei heel ernstig: “Oehoe?”
Nunu kon zich niet meer inhouden. Hij barstte in lachen uit en lachte en lachte, tot hij koprollen maakte in de lucht.
En opeens… lichtte zijn staartje op, groen en goud, sterker dan ooit.
Lulu klapte in haar handen. “Je lichtje is terug, Nunu!” De uil lachte ook. “Zei ik het niet? Licht houdt van lachen.”
Tussen de bomen door kwamen heel veel vuurvliegjes aan, honderden kleine lichtjes die boven de tuin rondzwierden. Het lampionnenfeest was begonnen!
Nunu vloog stralend van blijdschap naar ze toe en danste mee: rondjes, sterren en lichtstrepen in de lucht.
Lulu ging in het gras zitten, en de uil gaf haar met een vriendelijke buiging haar roze slof terug.
Voordat Lulu weer naar bed ging, vloog Nunu naar haar raam en tekende een hartje van licht in de lucht.
Lulu viel glimlachend in slaap. En die nacht maakte elke lach in de tuin een nieuw lichtje.