Mishmish en de tuin zonder kleuren

Een kleurloze ochtend

De oranje kater Mishmish werd wakker toen de zon zijn snorharen kietelde. Hij rende de tuin in om aan zijn favoriete rode roos te ruiken. Maar de roos was grijs! Ook het blauwe hek was grijs, en de vlinders leken wel stukjes papier. „Droom ik nog?” vroeg hij. Hij wreef twee keer in zijn ogen. 🔊Vogels Een vogel zong vrolijk in de boom. Zijn veren waren nog steeds kleurrijk. Er was dus iets met de tuin gebeurd. „Wees maar niet verdrietig, roosje”, fluisterde Mishmish. „Ik zoek het uit.”

Bijtje Lulu

Tussen de blaadjes verscheen bijtje Lulu. Op haar hoofd droeg ze een dauwdruppel. „Heb jij de bloemen gezien?” vroeg Mishmish. „Ja”, zei Lulu. „Sinds de harde wind van gisteravond zijn hun kleuren weg.” Ze vonden een spoor van licht stof en volgden het naar de tuinpoort. 🔊Zoemende bij Mishmish wilde snel vooruitrennen, maar Lulu zei: „Als we langzaam lopen, zien we meer.” Bij de vijver ontdekten ze een enorme schaduw die over een hele rij bloemen viel.

De vastzittende paraplu

Bij de houten boog vonden ze een reusachtige oude paraplu. De wind had hem daar vastgezet. Hij hield het zonlicht tegen, zodat de bloemen in de kou stonden en de vlinders slaperig werden. Mishmish sprong en trok aan de stof. Niets bewoog. Hij probeerde het nog eens en plofte op zijn zachte billen. Lulu giechelde vriendelijk. „We hebben niet alleen kracht nodig. We moeten samen nadenken.” Hoog boven hen zat een touw vast aan een houten paal. De knoop hield de paraplu op zijn plek.

Een slim plannetje

„Ik kan bij de knoop komen, maar hem niet alleen losmaken”, zei Lulu. Mishmish zocht een glad takje onder de boom. Lulu vloog rond het touw terwijl hij het takje voorzichtig onder de lus schoof. Een keer, twee keer, en toen kwam er beweging in. 🔊Wind Een zachte windvlaag blies de paraplu naar een lege bank. Gouden zonlicht viel in de tuin. „Het is gelukt!” riep Mishmish. Maar de roos bleef bleek. „Misschien hebben de kleuren nog iets anders nodig”, zei Lulu peinzend.

Het cadeau van de wolk

Er kwam een klein wolkje aandrijven. Zachte regen tikte op de bladeren: tik, tik, tik. Mishmish schuilde onder een groot blad en Lulu zoemde naast hem. Ze zagen hoe de droge aarde het water opnam en hoe de roos haar slappe blaadjes optilde. 🔊Regen „Alleen zon is dus niet genoeg”, zei Mishmish. „En alleen water ook niet.” Lulu knikte. „In de natuur helpen allerlei dingen elkaar.” Ze wachtten tot de bui voorbij was en er een groot stuk blauwe lucht verscheen.

De regenboog komt terug

De zon scheen weer en de regendruppels glinsterden als glazen kraaltjes. De roos werd rood, het gras groen en het hek blauw. Een gele vlinder fladderde boven Mishmish. Hoog in de lucht verscheen een regenboog. „Onze tuin is terug!” juichte hij. 🔊Vogels Lulu wees naar een piepklein bloemetje dat nog in de schaduw stond. Mishmish schoof voorzichtig een steen opzij die het zonlicht tegenhield. Het witte bloemetje opende zijn blaadjes alsof het dank je wel zei.

De belofte van Mishmish

Tegen de avond was de tuin warm en rustig. Vogels zongen en de bloemen draaiden naar de laatste zonnestralen. Lulu ging op een tak naast Mishmish zitten. „We hebben geholpen doordat we naar elkaar luisterden”, zei ze. „En doordat we het kleinste bloemetje niet vergaten”, antwoordde hij. Voordat Mishmish naar binnen ging, zette hij een ondiep schaaltje water neer voor de bijen en vogels. Daarna rolde hij zich op zijn kussen op en droomde van een kleurrijke tuin waarin niemand werd vergeten.

Terug naar de bibliotheek