Noor, Arnoub en de verdwaalde ster

Getik tegen het raam

Noor was bijna klaar om te gaan slapen. Haar boek lag naast het kussen en Arnoub, het konijntje met de blauwe sjaal, lag lekker op bed. Buiten was de regen net gestopt. Plotseling klonk er: tik, tik, tik! Noor keek naar het raam. Achter het gordijn bewoog een piepklein gouden lichtje. Arnoub spitste zijn lange oren. Samen liepen ze zachtjes naar het raam. Op de vensterbank stond Noors gele regenlaars. Die had ze daar gezet om te drogen. Maar nu kwam er licht uit de laars! “Wat zou daarin zitten?” fluisterde Noor. Arnoub kwam voorzichtig dichterbij.

Een ster in de gele laars

Noor keek diep in haar regenlaars. Daar lag een piepklein sterretje met vijf ronde punten. Het glinsterde als een warme lamp. Arnoub snuffelde nieuwsgierig. “Hoe ben je hier gekomen?” vroeg Noor. Het sterretje vertelde dat het tussen de wolken had gespeeld, maar nat was geworden van de regen. Nu kon het niet meer terug naar de hemel vliegen. Arnoub keek door het raam naar de sterren. Hoog boven hen was een klein donker plekje. “Misschien hoort ze daar!” zei Noor. Ze tilde de laars voorzichtig op en beloofde: “We zoeken een manier om je thuis te brengen.”

Een zacht handdoekje

Noor haalde een zachte handdoek en spreidde die op haar tafel. Arnoub legde er een kussentje bij. Heel voorzichtig liet Noor het natte sterretje uit de laars rollen. Met de handdoek droogde ze de vijf punten, één voor één. “Een, twee, drie, vier, vijf!” telde Arnoub. Bij elk droog puntje ging het sterretje helderder schijnen . Het probeerde op te stijgen. Heel even zweefde het boven de tafel, maar toen zakte het weer terug. “Ik heb nog een beetje hulp nodig,” fluisterde het. Noor dacht na. Hoe konden ze een klein sterretje zo hoog krijgen?

Langs de regenplas

Noor deed haar regenlaarzen en een jas aan. Het sterretje kreeg een zacht plekje in haar jaszak, zodat het lichtje naar buiten kon kijken. Arnoub droeg een klos touw en Noor nam papier en twee dunne stokjes mee. Samen liepen ze de tuin in. Voor hen lag een grote regenplas waarin de maan weerspiegelde. Ze moesten voorzichtig zijn. Noor stapte over een paar stenen en Arnoub sprong achter haar aan. Eén sprong werd nét iets te groot: plons! Een paar druppels spattten omhoog. Het sterretje giechelde. Aan de overkant zagen ze een groene heuvel waar de wind zachtjes waaide.

De heuvel met de wind

Achter de appelboom lag een groene heuvel. Het hoge gras boog allemaal dezelfde kant op. “Hier waait de wind goed,” zei Noor. Boven hen dreven wolken langzaam voorbij. Arnoub hield een blaadje omhoog. Het vloog meteen een stukje door de lucht. Noor keek naar de stokjes, het papier en het touw. “We kunnen een vlieger maken!” riep ze. Het sterretje begon van plezier te glinsteren. Als ze de vlieger hoog genoeg konden laten komen, zou de ster misschien zelf het laatste stukje naar huis kunnen vliegen. Maar hoe maakte je een vlieger?

Samen een vlieger bouwen

Noor legde twee stokjes kruislings op het gras. Arnoub bond ze stevig vast met een stukje touw. Daarna spanden ze een randje touw om de uiteinden en plakten er paars papier over. Noor knoopte het lange vliegertouw vast. Het sterretje kreeg een veilig zacht plekje midden op de vlieger. “Nu hebben we iets nodig dat hem recht laat vliegen,” zei Noor. Maar ze hadden geen lange staart. Arnoub keek naar de vlieger en toen naar zijn eigen blauwe sjaal. Hij dacht even na. Zou zijn sjaal kunnen helpen?

De eerste poging

Noor hield de vlieger omhoog. Arnoub hield de klos touw vast. Toen begon Noor te rennen. De wind blies onder het paarse papier en de vlieger steeg boven hun hoofden. “Hoera!” riepen ze. Maar al snel ging de vlieger heen en weer wiebelen. Hij draaide een rondje en viel zachtjes in het gras. Het sterretje was gelukkig veilig. “Wat ging er mis?” vroeg Noor. Arnoub keek naar de onderkant van de vlieger. Zonder staart kon hij moeilijk recht blijven. “We moeten iets veranderen,” zei hij. En plotseling kreeg hij een idee.

Arnoub deelt zijn sjaal

Arnoub maakte zijn lange blauwe sjaal los. “We mogen de mijne gebruiken,” zei hij trots. Noor knoopte de sjaal onderaan de vlieger vast. Zo kreeg de vlieger een lange zachte staart. Ze controleerden alle knoopjes en legden het sterretje weer veilig in het midden. Een windvlaag liet de blauwe sjaal vrolijk dansen. “Nu is hij in evenwicht!” zei Noor. Arnoub hield zijn pootjes klaar om het touw langzaam af te laten rollen. Het sterretje knipperde hoopvol. Zou het deze keer lukken?

Omhoog, naar de sterren

Noor hief de vlieger in de wind en zette een paar stappen. Het paarse papier bolde op. De blauwe sjaal wapperde rustig achter de vlieger, die nu mooi recht omhoog vloog. Arnoub liet steeds meer touw vieren. Hoger en hoger steeg de vlieger. Toen kwam er een zachte gouden schittering. Het kleine sterretje zweefde op uit zijn plekje, eerst een paar centimeter en daarna heel hoog. “Dag, Noor! Dag, Arnoub!” riep het. De vrienden zwaaiden uit alle macht. De vlieger bleef onder hen in de wind dansen terwijl de ster tussen de wolken verdween.

Een lichtje zegt dankjewel

Het sterretje vond zijn plekje hoog tussen de andere sterren. Het donkere stukje hemel begon weer te glanzen. Toen flitste er een klein gouden lichtje, alsof iemand “dankjewel” schreef. Noor en Arnoub haalden de vlieger voorzichtig terug. Arnoub kreeg zijn blauwe sjaal terug, een beetje gekreukt maar heel gelukkig. Samen liepen ze langs de plas terug naar huis. Noor zette haar gele laarzen neer, kroop in bed en gaf Arnoub een knuffel. Door het raam zag ze een ster twinkelen. “Slaap lekker,” fluisterde ze. En met een glimlach viel ze in slaap.

Terug naar de bibliotheek