Delen
WhatsAppInstellingen
Op een stille avond hoorde Noor zacht geklop op zolder. Ze liep de trap op en vond een klein houten bootje in een oude kist. Het had een blauw zeil en een lampje voorop. Toen Noor de rand aanraakte, groeide het bootje tot ze er precies in paste. „Zou je de hemel van dichtbij willen zien? ” leek het te fluisteren. Noor glimlachte en stapte in. Zonder een zuchtje wind bewoog het zeil. Het bootje steeg boven de daken uit, terwijl het licht in haar slaapkamer achterbleef.
Noor voer door een wolk die zo zacht was als watten. Toen hoorde ze iemand huilen. Een klein sterretje, Flonkertje, zat vast tussen twee slierten mist. „Ik volgde mijn familie,” vertelde Flonkertje, „maar de wind maakte me bang en ik raakte de weg kwijt.” Noor bevrijdde het sterretje voorzichtig. Flonkertje ging naast het bootlampje zitten, maar straalde nog maar zwak. „We zoeken samen je huis”, beloofde Noor. Boven de wolken zag ze lichtpuntjes die op tekens van een kaart leken.
Het bootje kwam bij een brug van witte wolken. De wind blies er steeds openingen tussen. Flonkertje klampte zich aan de lamp vast. „Dat halen we nooit!” fluisterde het sterretje. Noor keek goed en merkte dat de wind tussen twee harde vlagen even stilviel. Ze wachtte op dat moment en draaide het zeil heel voorzichtig. De boot gleed over de brug en landde op een veilige wolk. Flonkertje lachte voor het eerst en een gouden puntje begon feller te stralen. „Soms is wachten ook dapper”, zei Noor.
Ver weg zat een oude uil op een toren van licht. „Weet je waar kleine sterretjes wonen?” vroeg Noor. De uil spreidde haar vleugels. „Luister naar het geluid van thuis, niet alleen naar wat je ziet.” Flonkertje sloot de ogen. Er klonk heel zacht een gerinkel, alsof kleine lepeltjes glazen belletjes raakten. Ze volgden het geluid. Maar toen fonkelden er zoveel sterren tegelijk dat Flonkertje niet meer wist welke bij de familie hoorden. Noor vroeg of het sterretje zich iets bijzonders van thuis herinnerde.
Aan de rand van een wolk vonden ze een nachtvlindertje. De mist had haar zilveren bloem verstopt. „Mijn licht is te klein om te helpen”, zei Flonkertje. „Ze heeft geen grote zon nodig”, antwoordde Noor. „Een klein lichtje dichtbij is genoeg.” Flonkertje zweefde vooruit en straalde voorzichtig. Het nachtvlindertje volgde hen en vond haar bloem. „Dank je wel!” riep ze. Flonkertjes licht werd een beetje sterker. Zelfs terwijl het sterretje bang was, had het iemand kunnen helpen. Plotseling klonk het verre gerinkel veel duidelijker.
Ze volgden het geluid tot zeven sterren verschenen in de vorm van een grote lepel. „Flonkertje, daar ben je!” riep er eentje. Het kleine sterretje straalde van geluk, maar draaide zich nog even om naar Noor. „Ik dacht dat mijn licht niet genoeg was”, zei het. „Nu weet ik dat het ergens bij hoort. Sterrenklanken ” Flonkertje vloog naar de familie. Samen maakten de sterren een gouden weg aan de hemel. Beneden zag Noor het dak van haar huis. Een klein vonkje bleef als cadeau op het blauwe zeil liggen.
Het bootje landde zachtjes bij Noors raam en werd weer piepklein. Ze bracht het terug naar zolder en kroop onder haar dekbed. Door het raam zag ze de zeven sterren. Flonkertje knipperde twee keer alsof het welterusten zei. „Welterusten, vriendje”, fluisterde Noor. Het maanlicht scheen haar kamer binnen en haar hart voelde warm van het avontuur. Toen ze haar ogen sloot, voelde haar bed zo zacht als een wolk. Ze sliep in met de gedachte dat zelfs het kleinste licht iemand naar huis kan helpen.