Delen
WhatsAppInstellingen
Het warme water stroomde in het bad, en de belletjes werden groter en groter.
Sami zat in het water, met schuim op zijn hoofd als een wit hoedje. Mama vouwde een blauw vel papier, één keer, nog een keer en nog een keer, tot er een klein bootje was.
“Dit is jouw bootje, Sami,” zei mama. “Een sterk papieren bootje, niet bang voor water.”
Sami zette het bootje op het water en blies zachtjes. Daar voer het tussen de belletjes.
Sami lachte. “Kijk, mama, het bootje weet de weg!”
Na het bad trok Sami zijn gestreepte pyjama aan en zette het bootje op het tafeltje naast zijn bed. Mama gaf hem een kus, deed het licht uit en zei: “Welterusten, mijn kleine kapitein.”
Sami keek nog naar het bootje toen er iets wonderlijks gebeurde: het groeide en groeide, tot het zo groot was als zijn bed.
En het blauwe kleed werd een stille zee, die zachtjes deinde in het maanlicht.
Sami wreef in zijn ogen en glimlachte. Hij klom met zijn kleine kussen in de boot, en langzaam voer de boot door het open raam naar buiten.
De zee was stil en zacht, als een grote blauwe deken. De ronde maan tekende er een lang zilveren pad op.
Onder de boot zwommen visjes, elk met een piepklein lichtje. Het water leek vol sterren, en de lucht was ook vol sterren.
Sami begon zachtjes te tellen: “Eén ster... twee sterren... drie sterren...”
Toen giechelde hij. “Ik weet niet meer welke in de lucht staan en welke in het water!”
Een licht briesje duwde tegen het papieren zeil, en de boot wiegde heen en weer, heen en weer.
Opeens rees het water voor de boot zachtjes op, en er verscheen een grote, gladde kop. Het was een grijze walvis, met zijn ogen half dicht.
De walvis gaapte heel, heel lang en zei toen met een diepe, rustige stem: “Goedenavond, kleine kapitein. Ik ben Fluister. Wees maar niet bang. Ik praat zacht, want de hele zee maakt zich klaar om te slapen.”
“Goedenavond, Fluister,” zei Sami zacht. “Gaan walvissen ook slapen?”
“Natuurlijk,” zei Fluister. “Maar eerst breng ik de kleine bootjes graag naar het Kusseneiland. Ga je mee?”
Fluister zwom langzaam vooruit, het bootje erachteraan, tot er een klein, wonderlijk eiland opdook. Het was helemaal van kussens, witte, blauwe en gele, met heuveltjes van zachte dekens.
De wind streek er zacht overheen, alsof hij fluisterde.
Sami stapte uit de boot en liep over de kussens. Zijn voeten zakten erin weg, alsof hij over de wolken liep. Hij ging op het grootste kussen liggen en keek naar de hemel.
Boven op het eiland lag een grote schelp. Toen Sami hem aanraakte, begon hij een rustig liedje te spelen, net een muziekdoosje.
Terwijl Sami naar het liedje luisterde, hoorde hij een geluid dat hij heel goed kende. Het kwam van ver weg, over het water.
“Dat is de klok in mijn kamer!” zei Sami. “Hij roept me.”
Fluister glimlachte. “Ja. De klok zegt dat het tijd is om terug te gaan. Je huis wacht op je, en je bed is al lekker warm.”
Sami nam een klein schelpje mee voor mama en klom weer in de boot. Toen gaapte hij een grote gaap, precies zoals de walvis.
Fluister lachte. “Zie je wel? Gapen is besmettelijk, kleine kapitein.”
Fluister gaf de boot een zacht duwtje met zijn grote neus. De boot gleed over het zilveren pad, door het open raam naar binnen, tot hij naast het bed lag.
Sami stapte in bed en trok de deken op tot zijn kin. Toen hij naar het tafeltje keek, zag hij dat het bootje weer klein was geworden.
Door het raam hoorde hij de walvis fluisteren: “Welterusten, Sami.”
De volgende ochtend vond mama het papieren bootje op het tafeltje. Ernaast lag een klein schelpje, en op de punt van het bootje glinsterde een druppel zout water.
Mama glimlachte en zei niets. Maar ze wist dat haar kleine kapitein een prachtige reis had gemaakt.