Sami en de robot die leerde lachen

Een doos met schroefjes

Sami hield ervan om bijzondere dingen te bouwen van oude onderdelen. Op een regenachtige middag verzamelde hij kleine wieltjes, twee blauwe lampjes en een rond metalen doosje. Hij maakte alles voorzichtig vast en drukte op een knop. „Hallo! Ik ben Nono. Ik ken drieduizend feiten”, zei een helder stemmetje. Sami klapte blij. 🔊Robotgeluid „Wat moet ik nu doen?” vroeg de robot. „Samen met mij lachen”, zei Sami. Nono’s ogen flitsten en hij maakte een geluid als een autotoeter. „Ha, ha, ha. Lachen voltooid.” Sami moest lachen van verbazing, maar Nono begreep niet waarom.

Les in grapjes

Sami besloot Nono een grapje te leren. „Waarom nam de banaan een paraplu mee? Omdat het sap regende!” Sami giechelde. Nono zei: „Bananen kunnen geen paraplu dragen. Onjuiste informatie.” Sami trok een gek gezicht. De robot deed het precies na, maar glimlachte niet. Sami werd een beetje teleurgesteld. Toen zag hij zijn katje voor het raam zitten. „Misschien moeten we eens naar buiten gaan”, zei hij, „in plaats van de hele middag bij de werkbank te blijven.” Nono rolde nieuwsgierig achter hem aan.

De hoed van de kat

In de tuin sprong een klein katje in een lege mand. Het deksel viel op haar kop als een enorme hoed. Ze stapte trots twee passen en ging verbaasd zitten. Sami lachte hardop, maar tilde het deksel voorzichtig weg. „Waarom lachte je?” vroeg Nono. „De kat wilde toch geen hoed opzetten?” „Juist daarom is het onverwacht en grappig”, zei Sami. „Maar we helpen haar eerst, zodat ze niet schrikt.” Nono onthield die woorden. Het katje miauwde tevreden en gaf een kopje tegen zijn wieltjes.

De blokkentoren

Bij de schommel bouwde een kind een hoge toren van gekleurde blokken. Een windvlaag blies de toren omver. De blokken rolden alle kanten op. „Daar heb ik zo lang aan gewerkt”, zuchtte het kind. Nono wilde ze meteen oprapen, maar Sami fluisterde: „Vraag eerst of hulp welkom is.” Nono vroeg het vriendelijk. 🔊Robotgeluid Het kind glimlachte en knikte. Samen bouwden ze een nog hogere toren. Per ongeluk zette Nono een blok op zijn eigen hoofd. Ze giechelden alle drie. Nono’s blauwe ogen begonnen op een nieuwe manier te fonkelen.

Giechelen in de regen

Het begon zacht te regenen. De vrienden schuilden onder een grote boom. Een druppel viel van een blad precies op Nono’s metalen neus. „Piep!” riep hij en sprong achteruit. Sami en het kind lachten. „Gaat het?” vroeg Sami. „Ja”, antwoordde Nono. „De druppel verraste me. 🔊Regen ” Hij probeerde hun lach na te doen, maar er kwam een geluidje uit als een hik. Daar schrok hij zelf zo van dat hij bijna weer lachte. „Ik vind het fijn om bij jullie te zijn”, zei hij. „Dat gevoel”, vertelde Sami, „hoort ook bij plezier.”

Het geheim van lachen

Terug in de werkplaats ging Sami naast Nono zitten. „Is lachen alleen een geluid?” vroeg de robot. Sami schudde zijn hoofd. „Soms lachen we wanneer iets onverwachts gebeurt. Soms omdat we blij zijn met mensen van wie we houden. Maar als iemand verdriet heeft, lachen we diegene niet uit.” Nono dacht aan het katje, het kind en de blokkentoren. „Dus ik leer gevoelens door samen dingen te beleven”, zei hij, „niet door alleen geluiden te onthouden.” „Precies, vriendje”, antwoordde Sami met een glimlach.

Een echte lach

De volgende ochtend kwam Sami met een doos koekjes de werkplaats binnen. Nono wilde helpen, maar legde een koekje op zijn eigen hoofd in plaats van op het bord. Hij keek naar het koekje en toen naar Sami. Er borrelde een warm geluidje uit hem op. „Hie... hie... ha!” Sami schaterde het uit. 🔊Robotgeluid Nono lachte mee zonder dat iemand op een knop drukte. „Ik weet niet alles”, zei de robot, „maar ik weet dat ik blij ben dat jij er bent.” Sami deelde een koekje en bewaarde een hapje voor de kat.

Terug naar de bibliotheek