De schoenmaker en de twee elfjes

Het laatste stuk leer

Aan de rand van een rustig dorp stond een kleine schoenmakerswerkplaats. Een vriendelijke schoenmaker woonde er met zijn vrouw. Hij werkte hard en repareerde schoenen, maar verdiende weinig. Op een avond keek hij in zijn houten kist. Er lag nog maar één stuk leer in, precies genoeg voor één paar schoenen. “Dit is alles wat we hebben,” zuchtte hij. Zijn vrouw glimlachte bemoedigend. “We maken er het mooiste paar schoenen van,” zei ze. De schoenmaker keek naar het warme licht van de lamp en besloot de volgende ochtend met frisse moed te beginnen.

Het werk voor morgen

De schoenmaker legde het bruine leer op de werktafel. Hij mat zorgvuldig, knipte de stukken uit 🔊De schaar knipt en legde ze naast naald, draad en een kleine hamer. De vormen voor twee schoenen lagen keurig klaar. “Morgen, zodra het licht wordt, ga ik ze naaien,” zei hij. Zijn vrouw knikte. Ze deden de grote lamp uit en gingen naar bed. Buiten scheen de maan op het stille dorp. In de werkplaats hoorde je alleen het zachte tikken van de klok. De stukken leer bleven onbeweeglijk op tafel liggen. Of toch niet?

Wie heeft de schoenen gemaakt?

De volgende ochtend liep de schoenmaker naar zijn tafel en bleef verbaasd staan. De losse stukken leer waren verdwenen. Op hun plaats stond een prachtig paar bruine schoenen! De veters zaten netjes vast en de steken waren klein en recht. Hij nam een schoen in zijn handen. “Maar ik heb helemaal niet genaaid!” riep hij. Zijn vrouw kwam kijken. Ze draaide de schoenen om en bewonderde de mooie zolen. “Wie zou ons geholpen hebben?” vroeg ze. Ze keken onder de tafel en achter de kast. Er was niemand te zien. Het raadsel was begonnen.

De tevreden klant

Even later kwam een klant de winkel binnen. Hij zag de mooie schoenen bij het raam staan. “Mag ik die passen?” vroeg hij. De schoenmaker knikte. De klant trok de schoenen aan, liep heen en weer en begon te lachen van plezier. “Ze zitten perfect!” zei hij. Hij betaalde een goede prijs voor het paar. Met het geld kochten de schoenmaker en zijn vrouw eten en genoeg nieuw leer voor twee paar schoenen. De schoenmaker keek naar zijn werktafel. Zou de geheimzinnige hulp vannacht weer komen?

Het raadsel keert terug

Die avond knipte de schoenmaker het nieuwe leer en legde de stukken zorgvuldig klaar. Het maanlicht viel door het raam. “Denk je dat er morgen weer schoenen zullen staan?” fluisterde zijn vrouw. De schoenmaker lachte. “Dan hebben we een echt mysterie!” Ze gingen slapen. Toen ze de volgende ochtend de werkplaats binnenliepen, stonden er inderdaad twee prachtige paren schoenen op de tafel. Ook die werden snel verkocht. De dagen gingen voorbij en telkens gebeurde hetzelfde. Hun werkplaats werd steeds gezelliger. Maar wie maakte toch iedere nacht die schoenen?

Twee bezoekers om middernacht

Op een avond besloten de schoenmaker en zijn vrouw wakker te blijven. Ze verborgen zich achter een hoge houten kast, met vrij zicht op de werktafel. Het was stil. De klok sloeg twaalf 🔊De klok slaat twaalf . Toen klonken er zachte voetstapjes. Door een kiertje verschenen twee piepkleine elfjes! Het ene droeg een rode muts en het andere een groene muts. Ze klommen behendig op de tafel. “Kijk!” fluisterde de vrouw. De schoenmaker hield zijn adem in. Hij en zijn vrouw durfden niet te bewegen, want ze wilden het wonder niet verstoren.

Een wonderlijke werkplaats

De twee elfjes gingen meteen aan het werk. Het elfje met de rode muts sloeg voorzichtig met een klein hamertje op een schoenzool: tik, tik, tik! 🔊Het hamertje tikt Het elfje met de groene muts haalde een draad door het leer en trok de steken keurig strak. Hun kleine handjes bewogen zo snel dat de schoenmaker zijn ogen niet kon geloven. Al gauw stonden er twee prachtige paren schoenen op de tafel. De elfjes dansten even van blijdschap en verdwenen toen weer in de nacht. Achter de kast glimlachten de schoenmaker en zijn vrouw. Eindelijk kenden ze het geheim.

Een geschenk uit het hart

Dankzij de prachtige schoenen hadden de schoenmaker en zijn vrouw nu genoeg te eten en te werken. De klanten kwamen graag terug. Op een ochtend zei de vrouw: “Die kleine elfjes helpen ons al zo lang. Zullen wij iets aardigs voor hen maken?” De schoenmaker vond het een geweldig idee. Hij kon heel kleine schoentjes naaien. Zijn vrouw kon warme jasjes en mutsjes maken. Ze haalden lapjes groene en rode stof en kozen zachte draad. Dit cadeau moest precies de goede maat hebben voor hun piepkleine vrienden.

Kleine jasjes en schoenen

Bij het licht van de lamp begon het echtpaar te werken. De vrouw naaide een rood jasje en een groen jasje, allebei met kleine knoopjes. Daarna maakte ze twee warme mutsjes. De schoenmaker sneed piepkleine zooltjes uit leer en maakte twee paar zachte schoentjes. Ze legden alles netjes op de werktafel, precies waar de elfjes gewoonlijk de stukken leer vonden. Toen verstopten ze zich opnieuw achter de kast. Zouden de kleine helpers de cadeaus mooi vinden?

Dankjewel, kleine vrienden!

Om middernacht kwamen de twee elfjes terug. Ze klommen op de tafel en zagen geen leer, maar een vrolijke verrassing: kleine jasjes, mutsjes en schoentjes! Ze trokken alles meteen aan. Het rode elfje draaide een rondje. Het groene elfje sprong op en neer van blijdschap. Samen begonnen ze te dansen 🔊Vrolijk tovergeluid . De schoenmaker en zijn vrouw kwamen achter de kast vandaan. “Dank jullie wel!” riepen ze. De elfjes zwaaiden en verdwenen glimlachend in de nacht. De schoenmaker bleef zelf met plezier schoenen maken. Hij vergat zijn kleine vrienden nooit.

Terug naar de bibliotheek