Thaloub en de slaperige maan

De maan achter een wolk

In een rustig bos kroop het kleine vosje Thaloub uit zijn hol om voor het slapengaan naar de maan te kijken. Elke nacht tekende het zilveren licht een pad tussen de bomen. Maar vanavond was de maan verdwenen achter een grote wolk. Thaloub stak zijn snuit omhoog. „Zou de maan al slapen?” vroeg hij zich af. 🔊Nachtgeluiden Hij zwaaide met zijn staart en riep zachtjes, maar niemand antwoordde. Een krekel zong bij een steen en een koel briesje bewoog de bladeren. „Ik zoek een vriendelijke manier om haar wakker te maken”, besloot hij.

Een klein liedje

Thaloub ging op een omgevallen boomstam staan en zong een zelfgemaakt liedje: „Lieve maan, zo rond en fijn, laat je zilveren lichtje schijn’.” Hij wachtte en zong nog eens, deze keer wat zachter. De maan verscheen niet, maar een slaperig konijn stak zijn kop uit het hol. „Je zingt mooi”, zei het konijn, „maar ik wil slapen.” Thaloub zei meteen sorry. Hij wilde zijn vriendjes niet storen. Samen luisterden ze even naar een late vogel en het zachte geritsel van de blaadjes.

De boodschap van de uil

Een oude uil zweefde van een tak naar beneden. „Is de maan ziek?” vroeg Thaloub. De uil glimlachte. „Nee, kleintje. Soms schuiven er wolken tussen ons en de maan. Dan lijkt het alsof zij weg is.” „Dus ze slaapt niet?” „De maan blijft gewoon op haar plek, ook als wij haar niet kunnen zien. Nachtgeluiden ” Ze keken omhoog en zagen heel even een zilveren randje achter de wolk. Daarna verdween het weer. Thaloub voelde zich al rustiger, maar wilde het graag begrijpen zonder de andere dieren wakker te maken.

De spiegelvijver

De uil bracht Thaloub naar een heldere vijver. De kikkers waren stil en een paar sterren schitterden op het water. „Kijk wat er gebeurt als de wolk voorbijschuift”, zei de uil. Thaloub ging zitten en wachtte. Een streepje maanlicht verscheen in de vijver en verdween weer toen de wolk ervoor kwam. 🔊Water Nu begreep het vosje dat de vijver geen eigen maan maakte, maar het licht weerspiegelde. „Zal de wind de wolk wegblazen?” vroeg hij. „Misschien”, zei de uil, „maar we hoeven geen haast te maken.”

Bezoek van de wind

Een zacht briesje waaide door de wilgentakken. De blaadjes fluisterden „Sssst”, en de wolk schoof een stukje op. Een deel van het ronde maangezicht verscheen. Thaloub wilde bijna van blijdschap springen, maar dacht aan het slapende konijn en glimlachte alleen. Een vuurvliegje landde vlak bij zijn snuit. 🔊Wind „Ook als de maan verstopt zit”, vertelde de uil, „zijn er nog andere kleine lichtjes.” Thaloub zag de vuurvliegjes boven het gras zweven, net kleine sterren die tussen de bloemen kwamen slapen.

Daar is de maan

Eindelijk dreef de wolk weg en kwam de volle, rustige maan tevoorschijn. Zilver licht stroomde over de vijver, totdat het water op een glanzende deken leek. „Daar ben je!” fluisterde Thaloub. De uil spreidde haar vleugels. „Ze was er de hele tijd.” Het vosje keek naar de wegdrijvende wolk en toen naar zijn warme hol bij de boom. 🔊Nachtgeluiden Hij wilde niet langer wakker blijven om nieuwe avonturen te zoeken. Sommige mooie dingen gebeuren vanzelf als je ze de tijd geeft. Ook stilte en rust kunnen heel fijn voelen.

Welterusten, bos

Thaloub liep zo stil naar huis dat niemand wakker werd. Hij kwam langs het hol van het slapende konijn en kroop tussen de wortels van zijn lievelingsboom. Hij sloeg zijn dikke staart om zijn pootjes en luisterde naar de wind. Buiten scheen het maanlicht tussen de bladeren door. Binnen voelde het vosje zich warm en veilig. „Welterusten, uil”, fluisterde hij. „Welterusten, maan.” Hij ademde langzaam in en uit, nog een keer, en sloot zijn ogen. Al snel droomde hij van een witte wolk die rustig tussen de sterren dreef.

Terug naar de bibliotheek